Walking Dead [PC]

Opus Magnum branży growej 2012 roku

Raz na jakiś czas na rynku pojawia się gra, która trzęsie całą branżą i wyznacza standardy na kolejne lata. Produkcja, która ma ogromny wpływ na wszystkie wydawane po niej. W dzisiejszej recenzji przyjrzę się grze Walking Dead, która może stać się kamieniem milowym w kwestii prezentacji relacji postaci i głębi rozgrywki. Jak prezentuje się gra roku 2012? Zapraszamy do lektury.

Gry o zombie pojawiają się ostatnio hurtowo i przyzwyczaiły już graczy, że w zdecydowanej większości są to po prostu bezmózgie sieczki, które pozwalają się nam jedynie odstresować. O Walking Dead myślałem na początku to samo, nie zagłębiałem się w specyfikę gry, jej gatunek czy ogólnie historię. Co więcej – na tę świetną produkcję trafiłem przypadkiem, bo nigdy nie byłem fanem ani komiksu, na podstawie którego powstała gra, ani serialu przyciągającego przed ekrany telewizorów miliony widzów. Szczęśliwie coś mnie tknęło i sięgnąłem po to – nie boję się użyć tego słowa – arcydzieło. Grę, która zagrała na moich emocjach jak żadna inna, która raz bawiła, raz smuciła, a innym razem przerażała.

Telltale Games znane jest z tworzenia gier na podstawie słynnych API. W końcu nie tak dawno raczyli nas świetnym Powrotem do Przyszłości. Studio potrafi wyciągnąć bardzo dużo ze znanych już uniwersów i stworzyć gry zapadające w pamięć. A Walking Dead bezsprzecznie w pamięć zapada. Wszystko za sprawą świetnie dawkowanej rozgrywki, której w tej grze zbyt wiele nie ma. Ciekawy paradoks, ale do niego jeszcze wrócę nieco później.

Gra rozpoczyna się dość smętnie, co może wielu graczy odstraszyć – w końcu producenci wiedzą, że kluczowe jest tych kilkanaście-kilkadziesiąt minut rozgrywki, dzięki którym gracz albo wkręca się w grę, albo po prostu ją porzuca. Krótka rozmowa głównego bohatera ze strażnikiem, zombie na drodze i spowodowany tym faktem wypadek nie wywołały u mnie opadu szczęki. Tym niemniej chwilę potem wszystko zmieniło się o 180 stopni.