Greed: Black Border

Odmieniamy słowo "nuda" przez wszystkie przypadki

Klasyczny RPG akcji przede wszystkim powinien charakteryzować się wartką akcją, wciągającą rozgrywką i gameplayem pozwalającym zapomnieć o otaczającej nas rzeczywistości. Tego typu gry są zwykle dość proste, bowiem korzystają z utartych schematów, zwykle nie zawierają żadnych rewolucyjnych rozwiązań, a ponadto nie oczekuje się po nich grafiki z kosmosu. Czy więc da się spartolić taką produkcję? Austriacy z Clockstone Studio udowadniają, że można nawet więcej.

Greed: Black Border to gra studia Clockstone mieszczącego się w austriackim Innsbrucku wydana pod koniec listopada 2009 roku, czyli w najgorętszym okresie branży gier. Schyłek roku jest bowiem dla twórców tym, czym dla rolników żniwa. Bliskość świąt Bożego Narodzenia i zimowej przerwy sprawia, że ludzie wyjątkowo chętnie przeznaczają swoje ciężko zarobione pieniądze na produkty, które mają im służyć wyłącznie do rozrywki. W listopadzie oraz grudniu każdego roku miejsce mają premiery największych, najdroższych i najbardziej wyczekiwanych gier, a mimo to ten niewielki producent postanowił z nimi konkurować. Tak odważny krok może sugerować tylko jedno – uwierzyli w swoje dzieło, myśleli, że sobie poradzi i będzie w stanie konkurować z dziesiątkami innych tytułów. Niestety, BARDZO się mylili…

Gdyby producent potrafił spojrzeć na grę obiektywnie, obawiałby się o nią nawet w najgorszym sezonie ogórkowym 100-lecia. Zasadniczy problem polega na tym, że w trakcie procesu produkcji twórcy zapomnieli, co chcieli stworzyć. Greed to przedstawiciel klasycznych gier akcji z rzutem izometrycznym oraz ubogimi elementami zapożyczonymi z gier RPG. Tego typu produkcje charakteryzują się szybką oraz wciągającą akcją i dokładnie tego można się spodziewać patrząc na zdjęcia z Greed. Niestety tutaj tego nie znajdziecie, bo to jedna z najwolniejszych i najnudniejszych gier, jakie miałem (nie)przyjemność testować. Po każdorazowej sesji z Greed ma egzystencja traciła sens, zaczynałem się zastanawiać, ilu graczy popełniło samobójstwo po zagraniu w to coś i czy sam nie powinienem tego zrobić. Wysysała ze mnie cały humor i bezlitośnie odbierała mi chęć robienia czegokolwiek – tak bardzo, że nie chciało mi się nawet nic nie robić. Ah, czarne są myśli me…

Mówiąc prościej – Greed: Black Border jest po prostu nieprawdopodobnie monotonny. Właściwie to wyjaśnijmy sobie jedno – to nie jest gra, tylko aplikacja komputerowa, która w pierwotnych założeniach miała być grą, ale jej twórcy zapomnieli o definicji tego słowa. W tym czymś nie ma ani krzty rozrywki i jest to niezdolne do sprawiania przyjemności.