Operation Flashpoint: Dragon Rising PL

Zabawa w wojnę... po polsku i bez problemów.

Rodzaj tekstu: recenzja polskiej wersji językowej
24 października 2009, 13:19 / Rafał Kurpiewski

W przeciwieństwie do poprzedniej gry Codemasters – Overlord 2, polskie wydanie Operation Flashpoint: Dragon Rising pojawiło się na rynku niemal równo ze światową premierą. Czy oznacza to gorszą jakość polonizacji? Niekoniecznie. Dragon Rising to dobry przykład na to, że można sprawnie i bez przekładania premiery przygotować niemal pozbawione błędów spolszczenie.

Operation Flashpoint: Dragon Rising, podobnie jak wspomniany we wstępie Overlord 2, jest w naszym kraju wydawane przez firmę Codemasters. Grę spolszczono kinowo, co w moim odczuciu jest bardzo dobrą decyzją. Dzięki takiemu posunięciu gra nie traci nic ze swojego klimatu (nie oszukujmy się, język polski wydobywający się z ust żołnierzy marines brzmiałby niewiarygodnie), a jednocześnie jest zrozumiała dla każdego, kto z językiem Szekspira jest na bakier. Tym bardziej, że jakość spolszczenia jest bardzo dobra.

"Flashpoint-ów 2-óch"

W Polsce gra sprzedawana jest w dwóch edycjach – standardowej, której cena w sklepach oscyluje w granicach stu złotych oraz w dużo droższej, choć bardziej efektownej edycji kolekcjonerskiej. W skład pakietu podstawowego wchodzi, oprócz białego pudełka typu DVD, jedynie krótka instrukcja i płyta z grą – czyli absolutne minimum. Zestaw kolekcjonerski zawiera oprócz tego także metalową replikę wojskowego hełmu, oraz kupon-zlecenie na nieśmiertelnik z dowolnie przez nas wybranym napisem (po zrealizowaniu kuponu na specjalnej podstronie gry, nieśmiertelnik wysyłany jest tradycyjną pocztą na podany przez nas adres). Sugerowana cena edycji kolekcjonerskiej jest dość wygórowana i wynosi 199 złotych. Z drugiej strony cieszy fakt, że w ogóle zdecydowano się ją u nas sprzedawać.

Instrukcja polowa

Instrukcja liczy 28 kolorowych stron i jest utrzymana w stylistyce znanej z menu gry (dużo czarnego i żółtego koloru, charakterystyczne obramowanie tekstu), wizualnie jest więc całkiem atrakcyjna i czytelna. Pod względem treści jest jeszcze lepiej – nie dość, że znajdziemy w niej chyba wszystkie przydatne w rozgrywce informacje, to jeszcze podane w bardzo przystępny sposób i logicznie rozmieszczone. Ci zaś, którzy nie mają ochoty zapoznawać się z całą instrukcją (tutorial w grze przygotowano na tyle porządnie, że wykucie na pamięć podręcznika nie jest konieczne), z pewnością docenią pogrupowane według kontekstu tabelki z kompletną klawiszologią. Pomimo najszczerszych chęci i wrodzonej złośliwości nie udało mi się znaleźć w instrukcji większych błędów i wpadek. Ot, sporadyczny przecinek zamiast kropki czy pojedyncze, niefortunne stylistycznie zdania – nic niespotykanego, nic utrudniającego korzystanie z podręcznika. Jedyną wadą wydania jest więc brak dodatkowej zawartości, do której zdążyli nas przyzwyczaić wydawcy. Na upartego można się też przyczepić do koloru pudelka – bo biel ani rewelacyjnie nie komponuje się z okładką, ani nie wygląda zbyt dobrze na półce (wśród morza czarnych pudelek). Ale może to tylko moje odczucie.