Dead Space 2

SPACErkiem na listy przebojów?

„Strach – jedna z podstawowych cech pierwotnych (nie tylko ludzka) mających swe źródło w instynkcie przetrwania. Stan silnego emocjonalnego napięcia, pojawiający się w sytuacjach realnego zagrożenia, w jakich naturalną reakcją organizmu jest na przykład odruch silnego napięcia mięśni, a w konsekwencji ucieczka lub walka.” [Wikipedia.pl]

Nie oszukujmy się: pierwsza odsłona cyklu Dead Space nie jest ambitnym, rasowym horrorem. To bardziej gra akcji z elementami charakterystycznymi dla dreszczowców, która zachwyca przede wszystkim adrenalinodajnymi wymianami ognia, a nie wymyślnym wykańczaniem grającego od strony psychicznej. Czy „dwójka” sprawi, że jedna z lepszych sag firmy Electronic Arts jeszcze bardziej wymięknie i stanie się kolejną ofiarą amerykanizacji gatunku? A może zaserwuje tony zawiesistego klimatu, sugestywnych bodźców i nader trwożnych lokacji, wynagradzając trudne czasy fanom mocnych wrażeń?

Czas na SATURNalię

Przedstawiona w oryginale historia jest relatywnie prosta (jest coś bardziej trywialnego w science fiction od ataku obcych na statek kosmiczny?), ale – czy to za sprawą niezłych dialogów czy też zajmujących zwrotów akcji – nielicho wciąga do samego końca. Wszystko wskazuje na to, że w podobny sposób będzie można określić fabułę w Dead Space 2.

Twórcy – tak jak w przypadku „jedynki” – co rusz nadmieniają, że zaserwowana opowieść stanie się istotną częścią zabawy, ale jednocześnie nie podają zbyt wielu konkretnych faktów na jej temat. Dotąd ujawniono, że akcja sequela będzie osadzona w Sprawl – postkolonialnym mieście zbudowanym na Tytanie (jednym z księżyców Saturna), a naczelnym herosem zostanie ponownie dzielny inżynier Isaac Clarke (tyle że trzy lata starszy). Nie wiadomo dokładnie, w jakim celu protagonista przybędzie do rzeczonej lokacji oraz jakich ludzi tam spotka. Pewne jest natomiast to, że w Sprawl znajdzie, zamiast spokoju i ładu, tysiące nekroformów – przerażających stworów, z którymi walczył na pokładzie planetołamacza USG Ishimury.

Isaac w debiutanckiej odsłonie cyklu jest niemową, w kontynuacji ma to się zmienić – chętnie będzie uczestniczył w dialogach i komentował wydarzenia, których jest lub był świadkiem (swoją drogą, zwiększy się liczba cut-scenek). Ponoć w interesujący sposób podczas nowej przygody uzewnętrznią się jego zaburzenia psychiczne nabyte trzy lata wcześniej oraz niebywałe doświadczenie w walce z nekroformami (będzie często świecił przykładem wśród nielicznych ocalałych). Gros misji w poprzednich perypetiach bazuje na zadaniach typu „zrób to, zabij tego i idź dalej” – tutaj ma to się diametralnie zmienić, gdyż Clarke w wielu sytuacjach będzie szefem i przestanie być chłopcem na posyłki.

Sporo świeżości zaobserwujemy również w sferze otoczenia. Jak się rzekło, Sprawl to rozbudowana baza mająca charakter niewielkiej mieściny. Nie powinno więc dziwić to, że – zamiast bliźniaczo podobnych korytarzy planetołamacza – zwiedzimy między innymi opustoszałe markety, kościoły, szpitale, szkoły czy ogólnie dzielnice mieszkalne (i biednych i zamożnych obywateli). Swoista industrializacja otoczenia to także okazja do zwiększenia przestrzennej swobody. I twórcy to wykorzystają – lokacje będą większe, nie tak duszne i mniej liniowe.