nail’d

Quady na dopalaczu

Miało być dynamicznie, satysfakcjonująco i piekielnie szybko – i jest. Polski nail’d to nieoficjalnie najbardziej efektowne wyścigi tego roku. Albo nawet XXI wieku.

Jak w sklepie za komuny

Gra de facto oferuje tylko jeden tryb zabawy dla pojedynczego gracza – turniej (jest jeszcze off-road, ale to nic więcej jak możliwość szybkiego odpalenia konkretnego wyścigu z dowolnymi ustawieniami oraz stworzenia serii zawodów na wybranych przez siebie warunkach). Biednie? Ano biednie, tym bardziej że ta „kariera” to do bólu klasyczna drabinka pucharowa – zajmując miejsca na podium, odblokowujemy kolejne zmagania oraz bonusy w postaci nowych ubrań dla naszego zawodnika (lub zawodniczki) i części do jego pojazdu. Przejrzyście, prosto (ot, mechanizm upgrade’ów czterokołowców to klasyczna „zamienianka”) i bez zbędnych bajerów w postaci fabularnych dziwactw. Szkoda tylko, że wystarcza to na stosunkowo krótko – doświadczony gracz jest w stanie wszystko zaliczyć w jeden weekend.

Maksymalnie uproszczoną strukturę naczelnego trybu zaakceptowałem, bo myślałem, że zawartość większości zmagań będzie krztusiła od zróżnicowania. Niestety, rzeczywistość brutalnie zweryfikowała moje wyobrażenia – w nail’dzie pierwsze skrzypce grają najbardziej klasyczne dyscypliny wyścigowe (czyli próba czasowa oraz rajd z niemiluchami od punktu A do punktu B). Nie ma tutaj żadnego systemu trików, nie znajdujemy nieszablonowych mechanizmów (vide destrukcja otoczenia w Split/Second: Velocity), w dodatku ścigamy się tylko w czterech lokacjach. Tak zwane mutatory – włączane w czasie niektórych imprez ułatwienia, na przykład nielimitowany dopalacz – to zdecydowanie za słabe panacea na powtarzalność. No i z grubsza są tu tylko quady – niby można pokierować jeszcze motocyklem crossowym, ale nie da się ukryć, że pełni on funkcję bardziej ciekawego dodatku niż pełnoprawnego urozmaicenia (różnice w sterowaniu są symboliczne, w dodatku na niekorzyść dwuśladu).