Tension

Niebanalna gra dla pasjonatów kultury i piękna!

Czy kiedykolwiek wcześniej odczuliście znudzenie typowością gier, banalnymi fabułami, ich przewidywalnością? Czy zdarzyło się Wam, że gry ulatywały Wam z głowy jak kiepskie książki i po kilku miesiącach już nie kojarzyliście tytułów, którym poświęciliście kilkanaście godzin? Wreszcie – czy lubicie rewolucje, burzenie starego porządku i wprowadzanie nowych standardów? Jeśli tak, Tension jest dla Was.

Jako recenzentka stanęłam przed bardzo trudnym zadaniem. Jak bowiem opisać grę, która wywołuje przeżycia podobne do tych, które rodzą się w nas podczas obcowania z dziełem sztuki, czytania poezji, oglądania zachodu słońca? Rola recenzentki, którą przyjęłam na siebie w związku z tą grą, próbuje wydrzeć mi tak bardzo moje odczucia. Intymne i niewyrażalne. I czuję, że cokolwiek o niej napiszę – będzie to niewystarczające, bo to sama gra stawia interpretacyjny opór – wymyka się ocenom i nie daje się opowiedzieć. Jest zawsze o krok dalej…

Pisanie o tej grze jest jak interpretacja poezji. Każdy gracz zasiądzie przed komputerem z własnym bagażem: kulturowym, społecznym, psychicznym, z jakąś przeszłością, doświadczeniami właściwymi tylko dla jego życia. I tyle odczuć wobec tej gry, ile osobowości w nią grających. Od razu może podkreślę: nie jest to gra dla wszystkich. Docenią ją z pewnością wszyscy ci, którzy mają pewne fundamenty w postaci choć minimalnej wiedzy z historii filozofii, sztuki, poezji.

Indziej wciąż śnimy i przemijamy…

Tension zaczyna się niesamowicie, a tę niesamowitość zapowiada zbiór wierszy dołączonych do gry. Przyznać trzeba, że już sam ten gest świadczy o pewnej elitarności gry. Tym bardziej, że stronice książeczki nie zostały wypełnione popisami rodzimych grafomanów, lecz wierszami Luisa de Camoesa, Maksymiliana Wołoszyna i Wiliama Blake’a. Motto natomiast wzięto od Dostojewskiego i od Locke’a.

Samą grę rozpoczyna intro. Nigdy, jeszcze nigdy żadne intro gry nie przemawiało do mnie z taką siłą, jak to, które wprowadza w Tension. Czarno-biały świat kołysze się i wiruje przed naszymi oczami, uciekając przed głodnym szczegółów wzrokiem.

W tle słychać absolutnie niezwykłą recytację… wiersza. I to nie byle kogo, bo Luisa de Camoesa – jednego z najwybitniejszy renesansowych poetów, którego twórczość stawia się w równym rzędzie z Dantem i Szekspirem… „Indziej wciąż śnimy i przemijamy, czas powiekom naszym przydaje zwidzenia, horyzont sny spija i wizje przywdziewa, świat wciąż nowymi widzisz barwami (…)”. Sonet wprowadza w świat gry, który jest właśnie taki: wizje mieszają się z realnością, senne majaki z rzeczowymi rozmowami, intrygi z nieuchronnym upływem czasu, piękno sióstr z brzydotą braci. To świat do głębi groteskowy i jakże chcielibyśmy wierzyć, że całkowicie nam obcy! A jednak jest coś, co niepokoi… te rzadkie chwile, kiedy wydostajemy się na Powierzchnię i widzimy domy, drzwi, okna z firankami, ławki, klatki schodowe, dachy – naszą rzeczywistość. To pod jej powierzchnią tętni Niebyt. Ktoś cierpi, aby zwyciężać mógł ktoś…