Microsoft Laser Mouse 6000

Doug Engelbart to człowiek, który swoim raportem zatytułowanym „Powiększyć ludzki intelekt: podstawowe koncepcje” i opublikowanym w 1962 roku zapoczątkował prace nad usprawnianiem pracy na komputerze. Jednym z założeń Engelbarta było skonstruowanie urządzenia, które w prosty sposób umożliwiałoby wskazanie elementu na ekranie monitora i wykonanie na nim określonej operacji. Urządzenie to zostało później nazwane myszą komputerową. Pierwszy model myszy został wykonany z drewna i posiadał tylko jeden przycisk. Z ergonomią nie miała ona wiele wspólnego, a i układ odwzorowujący ruch znacznie różnił się od tego znanego dziś. Konstrukcja kwalifikuje ją jako mysz mechaniczną.

Wykonując spory krok naprzód, omijając wszystkie prototypy, które ukazały się po premierze „drewnianej kostki”, docieramy do myszy optomechanicznych. Do tej grupy zaliczamy większość tych myszy, których sercem jest metalowa kulka pokryta gumą, stykająca się z powierzchnią biurka lub podkładki. Jej ruch odczytywany jest za pomocą wałeczków z tarczami na końcach, które przesłaniają lub przepuszczają światło podczerwone emitowane przez diodę umieszczoną w bardzo małej odległości od odbiornika. Sygnały przerwania światła są przetwarzane i przekazywane dalej do komputera jako przesunięcia kursora w jednej z osi: X lub Y. Głównymi wadami wykorzystania tej technologii jest konieczność częstego czyszczenia myszy i zużywające się elementy mechaniczne.

Kolejnym, bardzo znaczącym krokiem było skonstruowanie myszy optycznej. Początkowo były one sporo droższe od swoich kulkowych odpowiedników, jednak za większą precyzję działania oraz brak konieczności czyszczenia wnętrza warto było zapłacić. W konstrukcji myszy optycznej jedynym elementem mechanicznym lub optomechanicznym pozostaje rolka, dla której to rozwiązanie jest w pełni wystarczające. Ruch myszy odtwarzany jest na podstawie różnicy z porównania kolejnych ujęć oświetlonej diodą LED powierzchni, wykonanych przez zamontowany wewnątrz sensor optyczny. Układ analizuje przesunięcie charakterystycznych punktów obrazu względem siebie i na tej podstawie odtwarza ruch. Takich ujęć może być nawet 1000 na sekundę.

Pojawił się problem pracy na różnych powierzchniach. Pierwsze układy optyczne wymagały specjalnej podkładki, aby dobrze odwzorować ruch, jednak z tym problemem szybko się uporano. Pozostał nadal problem pracy na bardzo gładkich i błyszczących powierzchniach. Cały czas dążono też do zwiększenia dokładności myszy. Rozwiązanie miało przynieść zastosowanie w układach optycznych diody laserowej zamiast standardowej LED. Oto porównanie jak oba układy rozpoznają powierzchnię:

Pragnę teraz pokrótce przedstawić reprezentanta ostatniej grupy – laserową mysz firmy Microsoft, Laser Mouse 6000 v1.0.