Jade Empire

Tak uwielbiane przeze mnie klimaty Dalekiego Wschodu były rzadko wykorzystywane w grach – tytuły ich dotyczące mogę wyliczyć na palcach jednej ręki. Moja radość była więc ogromna, gdy okazało się, że święcący na konsolach triumfy tytuł, Jade Empire, znajdzie się na komputerach. Jeżeli ktoś się chce dowidzieć, jak „to” się robi na konsolach, to zapraszam do lektury.

Zarówno wydanie standardowe, jak i kolekcjonerskie jest bardzo obszerne. Standardowa wersja zawiera pudełko z klapką, dwa pudełka DVD ( w jednym soundtrack, w drugim gra, instrukcja i plakat) oraz będący już standardem poradnik. Wydanie kolekcjonerskie jest rozszerzone o pięć kolekcjonerskich kart, podkładkę pod mysz, chiński latawiec do samodzielnego złożenia oraz duże pudło na wszystkie elementy zestawu.

Młody adept sztuk walki właśnie kończy naukę w szkole swojego mistrza – w związku z tym ujawniona zostaje ukrywana przed nim przez lata tajemnica o jego przeznaczeniu. Wiąże się ono z nawiedzającą Jadeitowe Imperium enigmatyczną chorobą, która nie pozwala zmarłym spocząć w spokoju. Rozwiązując tę zagadkę, poznamy prawdziwą twarz wielu postaci, które początkowo wydają się być kimś całkiem innym. Świat gry jest na pewno ciekawy, ale fabuła, według mnie, jest znacznie mniej interesująca.

Postaci nie tworzymy, a wybieramy z kilku dostępnych, zróżnicowanych avatarów. Jest zarówno wielki jak góra osiłek, jak i szczupła i zwinna wojowniczka. Model postaci o niczym jednak nie decyduje, bo atrybuty możemy ustalić sami. Ciało to odpowiednik zdrowia, dzięki niemu nasza postać jest silniejsza i może przyjąć więcej ciosów, Duch odpowiada za Chi, tutejszą manę, Umysł natomiast to skupienie, dające możliwość walki bronią (więcej o Chi i Skupieniu przeczytacie dalej). Jest jeszcze Urok, Intuicja i Zastraszenie, które są średnimi dwóch określonych cech. Na warsztat weźmy Urok – to wypadkowa ciała i umysłu. Jeżeli na ciało przeznaczyliśmy dziesięć punktów, a na umysł dwadzieścia, to wartość uroku wynosi piętnaście. Te dodatkowe umiejętności przydają się podczas rozmów do zmuszania rozmówców, aby przyjmowali określone zachowania.

Twórcy oparli grę na wyborach moralnych, uosabianych w ścieżce otwartej dłoni i zaciśniętej pięści. Nie mówią oni jasno, że zaciśnięte pięści to zbóje, a otwarte dłonie to żyjący w celibacie mnisi. Zaciśnięta pięść to branie jak największych stawek za wykonane zadania i rozwiązywanie problemów siłą; ścieżka otwartej dłoni zaś nakazuje bezinteresowność i pokojowe rozwiązania. Wydaje się, że otwarte dłonie mają gorzej, ponieważ odmawiają wynagrodzenia, jednak pieniędzy zawsze nam wystarcza, a najlepsze klejnoty i style i tak dostajemy wraz z rozwojem fabuły oraz jako nagrody w zadaniach pobocznych (tego nie da się odmówić). Warto konsekwentnie trzymać się jednej ścieżki, bo daje to wymierne korzyści, jak specjalne style, kamienie, czy zadania poboczne.