Brütal Legend

Sieczka w krainie heavy metalu

Brütal Legend nie jest typową grą. Wprost przeciwnie – jest tytułem zupełnie niezwykłym, który łączy w sobie wiele z pozoru nie pasujących do siebie elementów, w jedną, zgraną całość… Powiedzcie sami, co wyjdzie z potrawy ugotowanej według następującego przepisu: bierzemy garnek. Do środka wrzucamy metal (oczywiście chodzi mi o muzykę wraz z cała otoczką zwaną też czasem subkulturą, a nie jakieś żelazo czy ołów) i prześmiewczą grafikę rodem z kreskówki. Dolewamy hektolitry krwi wyciekającej z zarzynanych masowo wrogów i mieszamy do zagotowania. Jak taka zupa będzie smakować? Czy w ogóle okaże się zjadliwa? A jednak okazuje się, że tak. I to aż tak bardzo, że mamy ochotę na dokładkę. Zapraszamy, do zapoznania się z naszą oceną Brütal Legend.

Stupid motherfuckin’ piece of shit

Już pierwszy kontakt z grą utwierdza w przekonaniu, że mamy do czynienia z tytułem innym niż wszystkie. Oto witani jesteśmy filmikiem pokazującym Jacka Blacka, wokalistę zespołu Tenacious D. oraz rzeczywisty odpowiednik głównego bohatera gry, których chce nam coś pokazać w sklepie z muzyką. Przemieszczając się po zakamarkach trafiamy w końcu na półkę z napisem „Epic Metal” , na której to znajduje się płyta winylowa zatytułowana Brütal Legend. Jak ostrzega nas Jack, ten krążek nie tylko rozsadzi nasz umysł, ale także i duszę („It’s not just gonna blow your mind. It’s gonna blow your soul”). Po czym podaje nam tę płytę…

I w tym momencie kończy się filmik wprowadzający, a my zyskujemy możliwość poruszania się po menu głównym. Nie sposób o nim nie wspomnieć, bo jest to jedno z najciekawiej zrobionych menu głównych, jakie do tej pory widziałem! Przechodząc w prawo przez kolejne opcje oglądamy animacje, w których Jack kolejno otwiera przed nami okładkę opakowania, następnie wyciąga z niego opakowanie zabezpieczające samą płytę. Po chwili ją wyjmuje, a na końcu odwraca na drugą stronę.  Każdy z tych ruchów odpowiada innej opcji w menu. Patent jest ciekawy i przyjemny i już od samego początku pozytywnie wpływa na budowanie klimatu rozgrywki.

Intro wprowadza nas w opowiadaną w grze historię. Oto wcielamy się w postać Eddiego Riggsa, członka ekipy technicznej obsługującej koncerty zespołu metalowego. Eddie jest człowiekiem od wszystkiego, odpowiada zarówno za dekorację na scenie, jak i za naprawianie gitar członków kapeli Kabbage Boy. Muzyka tworzona przez jego członków ma wpisywać się w  nurt nowoczesnego metalu, ale to, co chłopaki z kapeli grają, niewiele ma jednak z metalem wspólnego.  Jak wypowiada się na ich temat Eddie - „I can fix anything. Except that”. Podczas jednego z koncertów ma miejsce tragedia – jeden z pseudo gitarzystów wspina się na wysoko położony i niezbyt wytrzymały element dekoracji scenicznej, przez co Eddie musi ratować jego życie. Tuż po tym, jak szczęśliwie ratuje tyłek nieszczęśliwca, spada na niego część owej dekoracji. Wydarzenia nabierają tempa.

Bijąca krew z odniesionej w tym wypadku rany kapie na symbol głowy bestii znajdujący się na pasku od spodni Eddiego. W ten przedziwny sposób zaklęta w nim bestia zostaje uwolniona, robi porządek z pseudo metalowcami, a Eddiego zabiera do świata wykreowanego przez kanon muzyki metalowej. Prawda, że ostro? A to dopiero początek.