MSI P67A-GD55
Płyta dla Sandy Bridge ze średniej półki
Adrian Kotowski 21 lutego 2011, 11:55
Tabela faktów pokaż/ukryj
| Produkt: | MSI P67A-GD55 |
| Producent: | MSI International |
| Gniazdo procesora: | LGA1155 |
| Chipset: | Intel P67 (Cougar Point) |
| Liczba faz zasilania: | 6 + 2 |
| Liczba gniazd pamięci: | 4 |
| Liczba slotów PCI Express 16x: | 2 (drugi zawsze pracuje jako x4) |
| Liczba slotów PCI-Express 1x: | 3 |
| Liczba slotów PCI: | 2 |
| Liczba złączy wentylatorów 4 pin: | 1 |
| Liczba złączy wentylatorów 3 pin: | 4 |
| Liczba gniazd USB (tylny panel): | 8 USB 2.0 (czarne) + 2 USB 3.0 (niebieskie) |
| Regulacja napięcia rdzeni procesora: | 0,8 – 1,8 V co 0,005 V, |
| Regulacja BCLK: | 98 – 106,9 MHz |
| Regulacja napięcia kontrolera pamięci: | 0,95 – 1,55 V co 0,02 V, |
| Maksymalne stabilne BCLK przy uruchamianiu: | 106,9 MHz (107,1 MHz w BIOS) |
| Magistrala danych: | DMI |
| Gwarancja: | 36 miesięcy |
| Zawartość zestawu: | instrukcja obsługi, płyta ze sterownikami i oprogramowaniem, przewodnik po aplikacjach dołączonych do płyty, instrukcja szybkiej instalacji, cztery kable SATA, zaślepka panelu tylnego, mostek SLI, przejściówka Molex – SATA, konektory umożliwiające podpięcie elementów panelu przedniego obudowy |
Podkręcanie
Z powodu swoich ograniczeń platforma Sandy Bridge nie jest zbyt ciekawa pod względem overclockingu. Co prawda podkręcanie (szczególnie procesorów z odblokowanym mnożnikiem) nie jest trudne, to jednak obecnie płyta główna nie jest aż tak ważnym elementem przesądzającym o możliwościach OC. Większość dostępnych na rynku produktów posiada bardzo zbliżone osiągi, przez co testy podkręcania na kilku bądź kilkunastu płytach mogą być wręcz identyczne. Nie przeszkodziło nam to jednak w sprawdzeniu, jak w tym aspekcie radzi sobie płyta MSI P67A-GD55. Napięcie procesora do testów wyniosło 1,3 V, pamięci zaś 1,65 V.
Maksymalny, stabilny BCLK udało się ustalić na poziomie 106,9 MHz (107,1 MHz z poziomu UEFI). Jest to dość dobry wynik, który – przy założeniu, że posiadamy procesor z magiczną literką K – daje spore możliwość dopasowania ostatecznej częstotliwości procesora i pamięci.
Sam procesor podkręcił się w miarę przyzwoicie. Prawie dobiliśmy do 4,6 GHz. Niestety każda kolejna zmiana mnożnika czy częstotliwości nie dawała możliwości przebicia tej bariery. Możliwe, że przyczyną jest posiadany przez nas, konkretny egzemplarz CPU, choć nigdy nie możemy wykluczyć, że płyta nie radzi sobie z wyższym taktowaniem.
Najbardziej zawiedzeni nową platformą mogą czuć się chyba entuzjaści podkręcania pamięci. Podkręcanie w ich wypadku sprowadza się właściwie tylko do zmiany dzielnika pamięci i ewentualnie timingów. Naszym pamięciom udało się osiągnąć 2133 MHz przy opóźnieniu CL8 (8-10-8-27). Nie obyło się jednak bez małych problemów. Płyta nie potrafiła sama dobrać pomniejszych timingów i aby pamięci mogły się uruchomić z takimi parametrami, musieliśmy to zrobić ręcznie. Na szczęście po naszej interwencji większość rzeczy została poprawiona.
Sprawdziliśmy ponadto, jak sprawuje się technologia OC Genie. Niestety w tym przypadku jest ona skrajnie niedopracowana. O ile taktowanie i napięcie zasilające CPU nie prezentują się tragicznie, to już taktowanie pamięci, a przede wszystkim dobrane przez system timingi, już tak. W naszym przypadku przy częstotliwości 1860 MHz OC Genie ustawił automatycznie opóźnienie CL6! (dokładnie 6-6-6-20 przy Command Rate 2T…). Oczywiście nie było szans, aby takie ustawienie było stabilne, co potwierdził test w HyperPi, gdzie system nie zaliczył nawet jednego przebiegu.
