Borderlands

Mad Max na wesoło

Fajna kreska

Pod względem oprawy źle na pewno nie jest. Kreskówkowy styl grafiki naprawdę przypadł mi do gustu, a i starzeć się będzie wolniej niż gdyby oprawa była "realistyczna". Gdyby twórcy nie zdecydowali się na zmianę stylistyki, najprawdopodobniej grafika działałaby na niekorzyść produkcji, podkreślając szaroburą kolorystyką jej schematyczność. A tak jest kolorowo, kontrastowo i niecodziennie (co dotyczy w szczególności modeli postaci). Szkoda tylko, że, jak zawsze w przypadku silnika Unreal Engine 3, tekstury wczytują się z opóźnieniem, a obraz na monitorach szerokoekranowych jest przycięty w pionie (co na szczęście można połowicznie obejść zwiększając ręcznie pole widzenia w plikach konfiguracyjnych gry). Warstwa dźwiękowa spisuje się bez zarzutu. Odgłosy broni i przeciwników są przyjemne dla ucha i odpowiednio "zakręcone", a muzyka w żadnym wypadku nie wywołuje chęci wyłączenia głośników (a motyw z intra bardzo mi przypadł do gustu i z chęcią słucham go sobie poza grą). Oprawa jest z pewnością jedną z najsilniejszych zalet gry.

Cztery z plusem

W ogólnym rozrachunku w Borderlands wypada dobrze. I choć początkowo gra zupełnie mnie odrzuciła, po pewnym czasie przełknąłem jej wady i grało mi się całkiem przyjemnie. Strzelanie przez cały czas dawało sporą radochę, tak samo zbieranie nowych pukawek. Słabą warstwę fabularną gra rekompensuje nietuzinkową oprawą, a schematyczność przestaje mieć większe znaczenie w trybie kooperacji. Jeśli zatem nie spodziewacie się objawienia na miarę pogromcy Diablo i Half-Life'a w jednym, Borderlands powinien Wam się spodobać.